Nieuwsbrief van Zuster Emmanuel van 15 november 2015.


Geprezen zijn Jezus en Maria!

1 – Op 2 november 2015,
kreeg Mirjana haar maandelijkse verschijning bij het Blauwe Kruis, in aanwezigheid van vele pelgrims. Na de verschijning gaf ze de volgende boodschap door:

“Lieve kinderen, opnieuw wil ik het hebben over liefde. Ik heb jullie om mij heen verzameld in de naam van mijn Zoon en overeenkomstig Zijn wil. Ik wil dat jullie een standvastig geloof hebben, dat voortvloeit uit liefde. Immers: diegene van mijn kinderen die de liefde van mijn Zoon begrijpen en volgen, leven in liefde en hoop. Zij hebben de liefde van God leren kennen. Daarom, mijn kinderen, bid, bid om nog meer te kunnen liefhebben en om daden van liefde te kunnen stellen. Want, mijn kinderen, geloof dat niet vergezeld gaat van liefde en daden van liefde is niet wat ik vraag. Dat is slechts een illusie van geloof; het is jezelf ophemelen. Mijn Zoon wil geloof met daden, liefde met goedheid. Ik bid, en ik vraag jullie om te bidden, en om de liefde te belichamen, want ik wil dat mijn Zoon in het hart van al mijn kinderen liefde en goedheid vindt, en niet haat en onverschilligheid. Mijn kinderen, apostelen van mijn liefde, verlies de hoop niet, blijf sterk. Jullie kunnen dat. Ik moedig jullie aan en zegen jullie. Want alles wat van deze wereld is - en wat veel van mijn kinderen helaas op de eerste plaats zetten - zal verdwijnen, en alleen liefde en daden van liefde zullen blijven, en de deur openen naar het Hemels Koninkrijk. Ik zal op jullie wachten bij de deur. Bij die deur wil ik al mijn kinderen kunnen verwelkomen en omhelzen. Ik dank jullie!”

2 – De dood bestaat niet. In deze, zo vaak gevreesde maand november, hebben we alle heiligen gevierd (en niet Haloween, en dat God ons daarvoor moge behoeden), en op 2 november hebben we de overledenen herdacht en voor hen gebeden. Het vooruitzicht van de dood is er voor elke mens, en velen zijn er bang voor. Maar het gaat hier enkel om de overgang van dit leven naar een ander leven; het gaat over een echte geboorte. Daarom zegt de heilige Maagd ons dat de dood niet bestaat. Toen ze het had over Pater Slavko, die overleed op 24 november 2000, zei ze de volgende dag niet: “Hij is heilig gestorven”, maar “Verheug u met mij, want uw broeder Slavko is geboren in de Hemel en spreekt er voor u ten beste”. De heilige Bernardus van Clervaux heeft gezegd: “Als we op aarde zijn, zijn we nog niet geboren. We worden geboren als we de Hemel binnen gaan. Op aarde worden we gedragen in de schoot van de Moeder Gods”.

3 – Wijd uw dood toe.
Ten volle leven in de schoot van de Moeder Gods betekent: alle angst voor de dood uitbannen, de vrees voor deze geheimzinnige geboorte, die ons is beloofd. Elke goede moeder bereidt de geboorte van haar kindje voor met een onmetelijke zorg, een onbeschrijfelijke tederheid. Hoeveel te meer de Maagd Maria. Ook zegt ze ons het volgende: “Nee, lieve kinderen, jullie vieren de dood van jullie nabestaanden niet op een juiste manier. Je zou de dood van jullie naastbestaanden moeten vieren met vreugde, met dezelfde vreugde die jullie ervaren bij de geboorte van een kindje”. We hebben echter in deze wereld, die opgesloten zit in de mist van het materialisme, het uiteindelijke vooruitzicht van ons leven verloren. Heel vaak zien we de dood als een vertrek zonder terugkeer, als een meedogenloze verwoesting, een rampzalige muur. Hoewel het hier niet gaat om een muur, maar om een deur. Een deur die ons uiteindelijk de toegang geeft tot het leven waarvoor we geschapen zijn. Daarom stel ik u voor, omdat we apostelen van de Maagd Maria zijn, om onze dood toe te wijden aan haar Onbevlekt Hart en het Heilig Hart van Jezus, opdat dit cruciaal moment van ons leven reeds volledig aan God zou toevertrouwd zijn, door de handen van Maria. Men kan dit doen in 4 stappen:

A)- We kunnen God nu danken voor het moment dat Hij gekozen heeft om ons bij Hem op te nemen. Wanneer dat moment ook zou zijn, morgen of binnen 50 jaar, laten we God zeggen dat we er vertrouwen in hebben, dat Hij het beste moment voor ons kiest in het licht van onze eeuwigheid.

B)- Laten we nog een stap verder gaan, en laten we Hem danken voor de manier waarop Hij ons bij Zich zal nemen. Laten we ervoor zorgen dat we daar in onze verbeelding geen film van maken. Want dan lijden we van te voren om iets dat niet zal gebeuren. Integendeel, laten we onze verbeelding stil leggen, om een akte van totale overgave te doen in de handen van Hem, die zoveel beter dan wijzelf weet wat we nodig hebben.

C)- Laten we overgaan naar een volgende stap en God danken voor het moment dat Hij gekozen heeft om de persoon bij Hem te nemen, die ons het meest dierbaar is. Morgen ? Binnen 50 jaar ? Moge Hij daarvoor gezegend zijn, want deze goddelijke keuze is de beste voor deze persoon, voor zijn eeuwig geluk. Op deze wijze is ons vertrouwen in God zeer groot, omdat het zijn oorsprong vindt in de overgave aan zijn Heilige Wil van Liefde.

D) – Tenslotte, danken we God voor de manier waarop hij deze beminde persoon bij zich zal nemen. Deze stappen veronderstellen een diepe geestelijke inspanning. Men kan hier immers sterke weerstanden bij ondervinden. Dat is dan een gelegenheid om vertrouwen te hebben, zoals een kind ten opzichte van zijn vader… Dat kan meerdere dagen in beslag nemen, maar met Gods genade en een vurig geloof, komen we er toe ons ‘JA’ te zeggen. En het grote geschenk dat voortkomt uit dit ‘JA’, uit deze vertrouwende overgave aan Gods plannen, is de genezing van onze angst, zelfs van onze angsten voor de dood. Hoe zou er, in de handen van zo een Vader, van zo een Liefde, nog angst bij ons kunnen binnendringen ? Hoe zou de angst ons nog kunnen beklemmen ? Als Jezus al onze angsten op zich heeft genomen in de Hof van Olijven, dan is het wel om ons er van te verlossen.

4 – Het heengaan van de kleine Emmanuel.

Florence is moeder van 6 kinderen. Ze woont in Frankrijk, in de buurt van Lisieux. Toen ze haar eerste kindje kreeg in 1988, was ze zo vol bewondering voor het leven dat ze er in zag, dat ze zich tot haar Schepper wendde om Hem met diepe dankbaarheid te danken. Ze was toen al praktiserend en diep gelovig, maar dit moederschap betekende voor haar een enorme stap voorwaarts in haar intimiteit met God en haar vreugde om voor Hem te leven. Ze voelde zich heel klein tegenover zulk een schat, een heel nieuw leventje, dat in haar handen was gelegd. Al snel kwam ze tot de overtuiging dat het leven van haar kleine Emmanuel haar niet toebehoorde, maar dat het haar door de Schepper was toevertrouwd en dat ze moest meewerken met Hem om dit kind te helpen te worden wat hij was in Gods ogen. Om een heilige te worden. Er werden nog andere kinderen geboren en Florence groeide in liefde voor hen allen.
Toen hij 11 jaar was, had Emmanuel op een dag erge stuipen op school en na een reeks onderzoeken luidde de diagnose : hij had 3 kankergezwellen in zijn hersenen. Eén ervan kon niet geopereerd worden. Alleen ouders, die eens een kindje hebben verloren, kunnen zich de schok voorstellen. Er bleven twee mogelijkheden over: ofwel kon God het kindje wonderbaarlijk genezen, ofwel zou Hij dat niet doen. Florence en haar man bestormden de Hemel met gebeden en toen het bericht zich verspreidde, vormden hun vrienden en familie een keten van gebed en vasten voor het kind. Florence ontdekte toen Medjugorje, dank zij een boodschap van de heilige Maagd, die ze in gebed ontving. Deze geïmproviseerde groep van gebed en aanbidding was de oorzaak van bekeringen en terugkeer naar God, die op zich hopeloos waren. Emmanuel van zijn kant, was vrolijk en bemoedigde allen die met een brok in de keel bij hen kwamen. Zijn ouders verzwegen hem de waarheid niet. Natuurlijk schrok hij op het moment van de aankondiging, maar na het ontvangen van het sacrament van de zieken, veranderde hij en bleef kalm en sereen, zelfs vol humor.
Florence begreep dat de Heer haar kind wilde terugnemen. Ze deed dan ook opnieuw de akte van toewijding, die ze gedaan had bij zijn geboorte. Ze heeft zeker veel gehuild. Het was de pijn, die zich mengde met de glorie, zoals ook bij Jezus, bij de dood van zijn vriend Lazarus. Haar kind had zijn zending volbracht, nu moest ze hem loslaten. “De Heer geeft, de Heer neemt, Zijn Naam zij gezegend .” bad ze. Haar man en zijzelf wijdden hem terug toe aan het Onbevlekt Hart van Maria en het Heilig Hart van Jezus, opdat hij bij zijn heengaan door hen zou gedragen worden naar zijn eeuwig geluk. De nacht van het heengaan van Emmanuel, waren ze allemaal rond hem verzameld op de afdeling van de Intensive Care (met een bijzondere toestemming van de kant van de artsen, die ze zeker via de Gospa hadden bekomen). De overgang was heel eenvoudig, zoals het vertrek voor een reis. Emmanuel was reeds gegeven, hij werd hen niet ontrukt. Zijn haar rook naar wierook. Iedereen getuigde dat zijn begrafenis meer een “tenhemelopneming” was dan een begrafenis. Tranen mengden zich met vreugde. Op Allerzielen was Florence er bij toen ik aan de pelgrims voorstelde om de 4 stappen te beleven van de toewijding van de dood, onze dood en deze van onze geliefden. Aan het einde kwam ze naar me toe gelopen en zei: “Maar dat is juist wat ik beleefd heb. Nu begrijp ik waarom ik het heengaan van Emmanuel in zulk een vrede heb beleefd. Geen angst, geen frustratie, geen opstandigheid … We werden letterlijk gedragen door het gebed. Emmanuel is niet verdwenen, hij blijft bij ons en we spreken graag over hem in de familie. Met hem is het Gods Vrede die naar ons toekomt.” Voor deze zeer Christelijke familie is Emmanuel hun band met de Hemel, hun dierbare schat Hij heeft hen laten groeien in het geloof en laat hen verlangen naar de goederen, die niet voorbij gaan. Zoals de uitnodiging van Maria voor ons, hebben ze dit vertrek beleefd als een geboorte. Tranen, ja, maar zachte tranen. Mochten we allen een echte liefde beleven en ons verheugen als een geliefde binnengaat in het echte leven. “Als je me liefhebt, zegt Jezus, dan zou je er blij om zijn dat Ik naar de Vader ga …” (Joh. 14,28)

Lieve Gospa, U, die gerouwd hebt om uw ouders,
om Jozef, om Jezus en meerdere apostelen,
maak ons hart zo groot als het Uwe en genees ons van frustratie.
Doe ons verlangen naar wat God verlangt,
willen wat Hij wil om de vrede van het hart te kunnen genieten.

 


Zr. Emmanuel
Vertaald uit het Frans
© Enfants de Medjugorje november 2015