Nieuwsbrief van Zuster Emmanuel van 15 december 2011

Dierbare kinderen van Medjugorje,

Geprezen zijn Jezus en Maria !

1 – Op 2 december 2011 had Mirjana haar maandelijkse verschijning bij het Blauwe Kruis, waarbij ze werd omringd door een grote menigte. Na de verschijning bracht ze de volgende boodschap over: Lieve kinderen, als moeder ben ik bij jullie, om jullie met mijn liefde, gebed en voorbeeld te helpen om zaad van de toekomst te worden; zaadjes die zullen uitgroeien tot een stevige boom, die zijn takken zal uitstrekken naar de hele wereld. Wil je zaad van de toekomst worden, zaad van liefde, vraag dan de Vader, dat Hij je alle keren dat je tot nu toe tekortschoot vergeeft. Alleen een zuiver hart, mijn kinderen, dat niet gebukt gaat onder de zonde, kan zichzelf openstellen, en alleen eerlijke ogen kunnen de weg zien waarlangs ik jullie wil leiden. Als jullie dit begrijpen, zullen jullie de liefde van God begrijpen - die zal jullie geschonken worden. En dan zullen jullie die doorgeven aan anderen, als een zaadje van liefde.

2 – Deze foto zou sommige mensen verbaasd kunnen doen staan. Dit beeldje van het Kindje Jezus heeft een weinig alledaagse geschiedenis. Een Franciscaan van de Cava Dei Tirreni (in de omgeving van Salerno) ging in oktober 2010 naar Israël en vond er dit beeldje. Hij kocht het onmiddellijk. Terug in Italië zette hij het pakje in een kamer van het klooster en ging slapen. Vervolgens werd hij gewekt door een heel zacht stemmetje: “Doe open, ik stik”. Hij schrok en dacht dat het de stem was van zijn overleden moeder. Wat later deed hij de verpakte doos open, die hij uit Israël had meegebracht en daar vond hij het beeldje, terwijl het bloedtranen weende. Hij vroeg zijn bisschop of deze bij hem langs wilde komen, en die bleek die dag juist in het klooster te zijn. Ook hij stelt verse tranen vast op het gelaat van het Kind Jezus. Onmiddellijk werden de autoriteiten er bij geroepen, experts, enz. Na lange analyses blijkt het om een authentiek feit te gaan. Geen trucage. Het bloed is echt menselijk bloed en heeft dezelfde kenmerken als het bloed op de lijkwade van Turijn. Een jaar later, 24 oktober 2011, wordt het beeldje ter verering, voor de gelovigen uitgesteld. Kerstmis nadert en we hebben de kribbe en de stal al klaarstaan. Het Kindje Jezus zal er in gelegd worden en we zullen ons met de familie verzamelen om het te vereren, te aanbidden en ons te verheugen in Zijn komst onder ons. En toch schreide dit beeldje een jaar geleden bloedtranen… Wat wil dat zeggen. Welke boodschap wil Het ons geven? Wat was de reden dat Hij wegkwijnde in die doos ? Hij zei: “Wat je aan de minste der mijnen hebt gedaan, heb je aan Mij gedaan”. Wel, wat hebben we gedaan? Of wat hebben we nagelaten te doen? We hebben de geschiedenis van Kerstmis opgesmukt. We hangen allerlei glitterkransen rond de kerststal en allerlei flikkerende lampjes (In de stal toentertijd was er geen licht), we hebben het allemaal zo in elkaars geflanst dat het hele tafereel vooral iets heel aangenaams is om naar te kijken. Maar men kan zich afvragen: “Kindje Jezus, als je vandaag tot ons zou spreken, wat zou Je dan zeggen? Waarom huil Je? Vanwege welke dodelijke angst moet Jij vandaag bloedtranen schreien? In welk nieuw Getsemani is jouw aanbiddelijk Hartje terecht gekomen, jouw Hartje dat louter en alleen liefde is? Ieder van ons kan zich een antwoord indenken. Deze tranen mogen echter niet ontsnappen aan onze aandacht, ze moeten ons daarentegen door elkaar schudden. Ja, wat hebben we nagelaten te doen? Meer dan ooit hebben we immers de gelegenheid de tranen van dit kindje te drogen. Wij allemaal kunnen tenminste één van deze bloedtranen drogen, en dat door een eenvoudig gebed met het hart, door te verzaken aan een zware zonde, door het vaste voornemen iemand te vergeven, door een vasten te offeren voor een moeder die het plan heeft om haar kind te aborteren, door een bezoek aan een van de buren, die door eenzaamheid wordt gekweld, door een financiële gave in het verborgene aan een huismoeder die geen uitweg meer ziet … Het Kindje Jezus is zo nederig, dat Het alles aanvaardt, zelf het geringste teken van genegenheid. Is 25 december niet Zijn verjaardag? Heeft Hij niet het recht op de eerste plaats in onze vieringen en op de mooiste geschenken aan onze kerstboom? Kindje Jezus, door jouw onschuld, kom onze harten genezen, die wegkwijnen vanwege de ijdele zorgen en verlangens van deze wereld. We willen Jou niet meer laten zuchten in een gesloten doos, terwijl we ons ver weg van Jou vermaken. Integendeel, we openen voor Jou wijd onze deuren. We willen Je steeds en overal bij ons hebben, Je koesteren tegen ons verwonde hart, als het Kind van de familie waar we trots op zijn. Jij bent immers de “mooiste van alle mensenkinderen en de genade ligt op Jouw lippen”. Wees niet bang, Kindje Jezus, we zullen Je geen pijn doen, blijf bij ons, zonder Jou zijn we niets. Jij bent onze vreugde en onze glorie.

3 – De heiligen wachten u op. Vergeet niet op Kerstdag of met Nieuwjaar de naam te trekken van een heilige, opdat hij uw reisgezel kan zijn voor het jaar 2012. Een voorbeeld: Iemand trok de H. Vincentius a Paulo, (feest op 27 september) en ontving een woord van hem, om te beleven: “De Heer neemt steeds zelf het werk ter hand, als alle menselijke middelen zijn uitgewerkt en Hij ons vraagt iets te doen, wat onze krachten te boven gaat”. Hij ontving ook een intentie: “Bid voor hen die de moed verliezen ten overstaan van een hindernis”.

4 – Een familie op onze weg. Onlangs verblijdde Zuster Briege McKenna ons met haar aanwezigheid hier. Het is de zuster, die samen met Pater Kevin Scallon door heel de wereld reist om Jezus te doen beminnen in de Eucharistie en om, onder andere, haar gave van genezing uit te oefenen. Ook Pater Kevin heeft heel wat te vertellen … Toen hij op een dag naar zijn neef ging om Kerstmis te vieren, kreeg hij pech onderweg, tegen 9 uur ‘s avonds. Het was onmogelijk om de auto weer op gang te krijgen. Hij had echter nog een uur rijden voor de boeg. Het was Kerstavond en sinds hij uit Dublin was vertrokken, had hij nog geen auto en geen enkele levende ziel ontmoet. In het maanlicht zag hij een huisje tegenover de plaats waar hij geparkeerd stond. Hij zag door het venster licht branden. Hij besloot om deze mensen te vragen of hij gebruik zou mogen maken van hun telefoon, om zijn neef op de hoogte te stellen. Hij opende het houten hek, volgde het pad en klopte op de deur. Er was geen bel. Na een tijdje opende een tamelijk jonge man de deur. Hij verwelkomde hem hartelijk. Toen hij binnen rondkeek, zag de priester een jonge vrouw met een kindje in haar armen. Ze hield het hoofdje van de baby tegen haar wang. Ze glimlachte naar Pater Kevin terwijl deze aan de man vroeg of hij misschien even zou mogen telefoneren. Deze antwoordde: “We hebben geen telefoon, maar als je terug richting de stad loopt, dan is daar een fietsenhandelaar, die u vast van zijn telefoon gebruik laat maken. Je kunt zijn huis moeilijk missen, het staat aan de rechterkant van de supermarkt”. De priester dankte het echtpaar en wenste hen een Zalig Kerstfeest. “Mag ik mijn wagen voor uw huis laten staan?” vroeg hij aan de man. “Natuurlijk, zei hij, ik zal er zorg voor dragen”. En zo keerde de priester in deze mooie nacht, in het licht van de maan, te voet terug naar de stad tot aan de fietsenwinkel. Onderweg dacht hij terug aan de ontmoeting met het jonge echtpaar en hun baby. Vooral dacht hij terug aan de eigenaardige geur die daar in huis was. Het was geen geur uit Ierland. Hoe kwam het, dat die hem deed denken aan zijn recente reis naar het Heilig Land? En waarom werd het huis alleen met kaarsen verlicht? De fietsenmaker opende zijn deur en liet de priester zijn probleem uitleggen. Deze mocht van hem naar zijn neef bellen en intussen bood zijn vrouw de priester thee aan en een stukje van de Kersttaart. Hij aanvaarde dat maar al te graag. Ze sprak over de kersttijd, hoe de kerstperiode dit jaar kalm was geweest, enz … Na een klein uurtje was ook de neef bij hen aangekomen. Ze namen afscheid van de fietsenmaker en zijn vrouw, stopten even bij de auto die Pater Kevin had achtergelaten en stelden vast dat de riem van de ventilator weg was. Ze lieten de auto voor de nacht achter en zetten hun weg verder. De volgende dag gingen ze hem halen met een oplaadtruck uit de streek. Toen de auto was gerepareerd, wilde de priester het jonge echtpaar gaan groeten in het huis aan de overkant. Hij ging naar het houten hek, maar kon het niet vinden Er groeide enkel een groene haag en wat verder, was er gewoon een open veld. Zo ver men kon zien, was er geen huis te bekennen. Tijdens de terugrit bleef de neef van Pater Kevin maar praten. En Pater Kevin…, die bleef heel stilletjes voor zich uitkijken. Het was het Feest van de Heilige Familie. Lieve Gospa, dat dit Kerstfeest het tot nu toe mooiste Kerstfeest zou mogen zijn van ons leven. Daarvoor, kom binnen in onze huizen, onze kamers, onze harten. Kom er de grootste van alle schatten, Uw Pasgeborene, neerleggen en leer ons Hem te aanbidden, zoals U Hem aanbidt.

Zr. Emmanuel
Vertaald uit het Frans
© Enfants de Medjugorje
December 2011