Nieuwsbrief van Zuster Emmanuel van 15 juli 2005

Beste kinderen van Medjugorje,

Lof zij Jezus en Maria!

1)  Net als vele andere genadeoorden is ook Medjugorje een oord van verrassingen. Toen ik laatst ’toevallig’ in Bijakovici was, in de buurt van het huis van Vicka, kwam er een man naar me toe. Het was Benjamin Berger, een Messiaanse Jood uit Israël. Toen ik nog in Jeruzalem woonde baden wij met onze gemeenschap vaak urenlang samen met hem en met zijn broer Reuben. Wij spraken samen over God, en zij verklaarden het Oude Testament rechtstreeks vanuit de Hebreeuwse tekst. Hoe vaak hebben wij toen niet hetzelfde ervaren als de leerlingen van Emmaüs, die, nadat Jezus uit het gezicht verdwenen was, aan elkaar zegden: “Was het niet hartverwarmend zoals Hij onderweg met ons sprak en de Schriften voor ons opende?” (Lc 24, 32)

Benjamin heeft aanvaard om zijn prachtige getuigenis met ons te delen. Hieronder volgen een paar uittreksels.

Getuigenis van Benjamin Berger in Medjugorje in juni 2005

“Ik kom uit een gelovige joodse omgeving, niet ultraorthodox, maar toch orthodox. Mijn beide ouders zijn gevlucht voor de Nazi-terreur, mijn vader uit Duitsland en mijn moeder uit Oostenrijk, en zij hebben de VS kunnen bereiken. Heel veel van mijn familieleden zijn ter dood gebracht in Auschwitz. Mijn broer en ik werden opgevoed als orthodoxe joden. Oorspronkelijk was ik erg gelovig, maar in de loop der jaren kwamen er steeds meer twijfels in mijn hart, vooral dan over de geschiedenis van het joodse volk en over wat ons allemaal overkomen is. Ik vroeg mij af hoe God zo’n verschrikkelijke dingen kon laten gebeuren. Toen ik aan de universiteit studeerde schoof ik dat alles echter opzij en kwam ik tot de overtuiging dat ik – ach, ik zou niet durven zeggen dat ik een atheïst geworden was, maar ik was goed op weg om er een te worden. Ik dacht: “Ik kan niet geloven dat er werkelijk een God bestaat die dat allemaal toelaat. En verder heb ik God ook nooit echt persoonlijk ervaren“. Daar liet ik het bij, en gedurende vele jaren leefde ik een door en door werelds leven.

Na mijn studie ging ik naar Europa. Ik werkte een paar jaar in Denemarken bij een architectenbureau. Maar ik voelde mij vanbinnen erg leeg: ik miste iets, en niets scheen de leegte te kunnen opvullen. Ik was erg geïnteresseerd in architectuur en kunst – ja, dat waren echte passies, maar dat volstond niet. Gelaten vroeg ik mij af of ik ooit zou vinden wat ik zocht. Eigenlijk wist ik helemaal niet wat ik zocht, maar ik wist dat het om de waarheid ging. Dat duurde een hele tijd.

Tot ik in 1967, in de lente denk ik, eens van het werk naar huis kwam. Het was een doodgewone dag, en zoals gewoonlijk las ik de krant. Daarbij kwamen alle mogelijke gedachten in mij op. Ik dacht na over het geloof en zei tegen mezelf: “Nu heb ik een punt bereikt waarbij ik in niets meer geloof. Dat is toch niet normaal, ik moet toch in iets geloven.“ Ik maakte mij zorgen en dacht: “En als ik dan toch in iets moet geloven, laat dat dan maar iets zijn wat waar is, want tegenwoordig kun je in om het even wat geloven“. Ik wist echter niet waar ik met mijn zoektocht zou uitkomen...

Terwijl ik met die gedachten bezig was voelde ik opeens een aanwezigheid in mijn kamer. Ik keek rond, maar zag niemand, en werd toen heel bang, want het was de eerste keer dat ik zoiets voelde. Ik had niets te maken met sektes of wat dan ook, ik was eigenlijk een heel rationeel persoon, dat is trouwens typisch joods. Ik geloofde alleen in iets als ik het kon zien en aanraken. In het onzichtbare geloofde ik niet. Maar nu voelde ik echt een aanwezigheid in mijn kamer, een aanwezigheid die steeds sterker werd. Ik werd bang, ondanks het feit dat die aanwezigheid heel zuiver aanvoelde, een zuiverheid die ik nog nooit gevoeld had. Het was iets heel zuivers en ongenaakbaars – ja, volkomen ongenaakbaar. Later zou blijken dat het eigenlijk niet ’iets’ was, maar ’iemand’. Op dat moment dacht ik echter nog aan ’iets’, omdat ik gewoon niet wist wat ik ermee aan moest. Het vulde de hele kamer en ik had een gevoel van goddelijke heiligheid. Omdat ik het echter niet gewend was om over dergelijke dingen na te denken wist ik helemaal niet waar ik mee te maken had.

Daarna voelde ik hoe iemand met een sleutel in zijn hand naar me toe kwam, heel dichtbij. Hij stak de sleutel in mijn hart, draaide eraan en opende de deur. De deur was erg dik, even dik als de deur van een bankkluis of een schatkamer. Zo zag de deur naar mijn hart eruit. De deur ging open, en plots voelde ik een liefdesstroom, rechtstreeks naar mijn hart. Ik kon niet begrijpen wat er gebeurde, en ik begon te huilen, ik kon niet anders.

Daar zat ik dan een hele tijd. En dan... Dan sprak God. Hij sprak tot mij met een stem die, zo dacht ik, het hele universum vulde. Hij zei: “Ik ben de God van Abraham, van Isaak en van Jakob, en ik ben jouw God. Jouw leven ligt als een open boek voor mij. Ik weet alles over jou.“ Het was eigenlijk heel geruststellend opeens met zekerheid te weten dat God bestaat, en Hem met mij te horen spreken, maar het was anderzijds ook beangstigend. Het was fantastisch te ervaren dat deze God een persoonlijke God is, en dat Hij zomaar naar mij toe kwam. Waarom dat nu net met mij gebeurde? Geen flauw idee. Ik was wel op zoek geweest naar de waarheid, maar was blijven leven op mijn manier, zoals ik het wilde.

Dan gebeurde er echter iets wat nog veel verrassender was. Uit de hemel kwam een Hebreeuwse naam: „Yeshua“, de Hebreeuwse naam voor Jezus. Nu moet je weten dat ik nog nooit in het Nieuwe Testament gelezen had, ik had ook geen katholieke vrienden en ik had ook nog nooit teksten uit het Evangelie gehoord. Het enige wat ik over Jezus wist, was dat je hem zo rond de kerst soms kunt zien op de televisie, en ook dat hij voorkomt in de film „The Robe“ (Het gewaad). Ik had het echter nooit helemaal begrepen. De katholieken waren voor mij een raadsel, want ze spraken over Sion en andere dingen die ik als Jood ook kende, zonder dat ik begreep wat hen nu precies met ons verbond. Ik groeide op in een omgeving waarin niemand iets met Jezus te maken had. Hij behoorde tot de buitenwereld, ver, ver weg van ons. Zodra Zijn naam aan mij geopenbaard werd, vanaf die ene seconde, wist ik echter met grote zekerheid dat Hij de Messias is. Hij is de God van Israël. Het was werkelijk een openbaring, het kwam niet voort uit mijn eigen geest, dat kan niet. Opeens wist ik ook dat Hij het antwoord op al mijn vragen was – op al mijn vragen! Ik wist gewoon dat ik in Hem het antwoord op al mijn vragen zou vinden.

Daarna ervoer ik nog iets wat moeilijk te verklaren valt. Ik dacht: „Als iemand zoals Hij in deze wereld zou komen, welk lot zou Hem dan beschoren zijn?“ Ik wist meteen wat het antwoord was: de wereld zou Hem verstoten en kruisigen, omdat Hij zo anders is dan al het andere op deze aarde. Ja, zo is alles begonnen.“

Dan vertelt Benjamin over de vele jaren van zijn leven met Jezus, en ook hoe hij een Italiaanse gemeenschap leerde kennen die nauw verbonden is met Medjugorje. Hij gaat verder:

„In 1996 kwamen wij, de „Messiaanse joden“, met de katholieke gemeenschap „Heilige Johannes de Doper in Italië“ in contact. God heeft onze harten dicht bij elkaar gebracht – ja, wij zijn eigenlijk erg nauw met elkaar verbonden. Zij zijn een voorbeeld voor ons. Sindsdien hebben wij heel veel contact met die gemeenschap, en als het Gods wil is zullen zij in oktober naar Israël komen. Wij zullen zien wat er dan gebeurt. Het is wis en zeker de eerste keer dat een Messiaanse gemeenschap zulke hartelijke contacten onderhoudt met een katholieke gemeenschap. Ik denk niet dat zich ooit al iets gelijkaardigs heeft voorgedaan. Het is de eerste keer. En ik denk dat dit een teken, een profetisch teken van Gods plan.

En zo ben ik in Medjugorje terechtgekomen... Ik was altijd al in Medjugorje geïnteresseerd omdat ik er al zoveel over gehoord had. Ik wist dat veel mensen zich hier tot het christendom bekeerd hebben, en dat raakte mij diep. De feiten zijn er: hier bekeren de mensen zich tot de Heer – en dat zou de Duivel nooit kunnen bewerkstelligen! Toen broeder Louis mij tijdens een weekend in Italië vroeg of ik meewilde naar Medjugorje was mijn antwoord dan ook ja. Wij vertrokken meteen...

Ik vroeg Benjamin: „Heb je in Medjugorje meer duidelijkheid gekregen rond de moeder van Jezus, of is zij voor jou nog steeds een vraagteken?“

„Hierover wil ik alleen het volgende kwijt: ik heb de Heer daarover jarenlang ondervraagd. Een van de redenen daarvoor is dat ik begrepen heb dat de Kerken, als zij werkelijk weer één willen worden, het ook eens zullen moeten worden over de twistpunten. Dat vormt trouwens waarschijnlijk de grootste hindernis voor de protestantse gelovigen. Hoewel wij geen protestanten zijn bevinden wij ons eigenlijk een beetje tussen de verschillende delen van de Kerk. Ik heb ingezien dat deze vraag voor dit thema van cruciaal belang is. Om die reden heb ik besloten om mij open op te stellen. Ik heb nooit gezegd dat dit niet van God komt. Ik heb alleen gezegd dat ik het niet helemaal begrijp. Ik geloof dat ik in deze paar dagen iets dichter bij de kern van de zaak gekomen ben, vooral omdat ik de getuigenis van de zieners gehoord heb – en die is authentiek. Daarover valt niet te twijfelen. Er is niets vreemds aan wat zij vertellen. Hun woorden zijn authentiek! De boodschappen die zij gekregen hebben zijn van fundamenteel belang en moeten doorgegeven worden aan de hele wereld: bekering, gebed, een leven van heiligheid en zuiverheid, toewijding aan de Heer... Wat ik hier gehoord heb heeft mij zeer geraakt. Vanmorgen waren wij bij Vicka, en zij straalt de liefde van God in haar extreme eenvoud uit. Ik geloof dat die dingen van God komen, maar ik wil nog beter leren begrijpen wat dat allemaal betekent. Ik ben nu op weg om het te leren begrijpen...“

Benjamin is van plan om weer naar Medjugorje te komen, waarschijnlijk in gezelschap van zijn broer Reuben. Laten wij hen in ons gebed opnemen, zoals ook zij ons in hun gebed opnemen. Ja, dit goddelijke teken van hereniging en gemeenschap is waarschijnlijk profetisch en het is nu onze taak om de volledige verwezenlijking ervan door ons deemoedig gebed op gang te brengen.

Medjugorje zou de plaats kunnen zijn waar de ‚oudere zoon’ en de ‚jongere zoon’ elkaar op een bevoorrechte manier ontmoeten en waar zij elkaar omarmen.

2) Goed nieuws! Volgens de Italiaanse krant ‚Il Messagero’ van 1 juni 2005 (http://www.ilmessagero.caltanet.it) heeft Paus Benedictus XVI aangegeven geïnteresseerd te zijn in het beeld van Onze Lieve Vrouw van Medjugorje. Het beeld weende in februari 1995, in aanwezigheid van tien getuigen, dertien keer bloedige tranen in het huis van Gregori, een gewone eenvoudige man, en een veertiende keer in maart 1995 in de bisschoppelijke residentie. Klinisch onderzoek heeft uitgewezen dat het ging om menselijk bloed, en wel dat van een man. Toen de heilige vader bisschop Grillo bij een bisschoppenconferentie op 30 mei begroette, zei hij: „De Madonna van Civitavecchia zal grootse dingen volbrengen“.

Paus Johannes Paulus II had dit beeld ook vurig vereerd. Bisschop Grillo vertelde Paus Benedictus dat hij het wonderbaarlijke beeld op een avond in februari 1995 naar paus Johannes Paulus II in het Vaticaan gebracht had, waarop de Paus het beeld vereerde. Daarna heeft hij de maagd een kroon op het hoofd gelegd die hij zelf voor haar had meegebracht.

Het is opvallend dat beide Pausen, ondanks de vele tegenstanders, blijk gegeven hebben van interesse voor dit bovennatuurlijke fenomeen dat met Medjugorje te maken heeft. Eigenlijk hebben zij meer gedaan dan blijk geven van interesse: in aanwezigheid van getuigen spraken zij er zeer positieve woorden over.

Wij moeten ons misschien afvragen waarom de moeder Gods bloedige tranen geweend heeft aan de poorten van Rome, in de stad Civitavecchia, terwijl zij dat toch even goed in Medjugorje had kunnen doen, waar zij vandaan komt. Dat is echter een vraag waarop elk van ons in gebed zelf een antwoord moet vinden. Deze gebeurtenis zou echter te maken kunnen hebben met een boodschap die de moeder Gods in 1984 in Medjugorje gegeven heeft: „Ik vraag jullie: sta niet toe dat ik geen bloedige tranen moet wenen omdat zoveel zielen door de zonde verloren gaan!“ (24 maart 1984).

3) Medjugorje maakt zich weer klaar voor het jongerenfestival van 31 juli tot 6 augustus. Vandaag de dag leven vele jongeren innerlijk in een ware hel. Het is vaak een hele klus om alle dodelijke valkuilen op hun weg te ontwijken. Sektes, drugs, alcohol, ongebreidelde beleving van de eigen seksualiteit, slechte en hinderlijke muziek, satanistische ervaringen, occultisme, het New Age-bedrog, enz.... De Gospa heeft echter plannen voor die jongeren, zoals zij ook plannen heeft voor de jongeren die in het licht leven. Haar plan is echter geen toverplan. Het plan vereist een oprecht ‚Ja!’ aan Jezus, de enige verlosser, en een ‚Nee!’ aan de zonde. In Medjugorje geeft de Gospa ons geen verdunde vorm van het Evangelie. Daarom komen duizenden jongeren hierheen. Als moeder kent zij het ongelofelijke vermogen om lief te hebben dat in de ziel van elke mens huist. Wij zijn allemaal geroepen tot heiligheid! Het is geen toeval dat zij net jonge mensen uitgekozen heeft om de wereld de juiste uitweg uit deze hel op aarde te wijzen, die tegelijk de weg naar grote heiligheid is. Ik hou op een bijzondere manier van de volgende boodschappen, die Jelena ontvangen heeft in de gebedsgroep:

„Door vasten en gebed zul je alles wat je vraagt kunnen verkrijgen.“ (23.10.1983)

„Ik zie dat jullie allemaal moe zijn. Ik wil jullie omarmen, opdat jullie bij mij rust zouden vinden.“  (28.10.1983)

„Geef niet op, zelfs niet wanneer jullie aan verzoekingen ten prooi vallen.“  (19.3.1983)

„Jullie stellen jezelf veel te veel vragen en belasten je daar alleen maar mee. Jezus offert zich voor jullie op, maar jullie wijzen hem af. In Hem vinden jullie het antwoord op al jullie vragen. Ontvang Hem in jullie leven!“  (7.4.1984)

„Lees over het leven van de H.Maria Goretti. Bid samen met haar tot de Heer, opdat zij jullie zou helpen om deugdelijk te leven.“(6.7.1984)

Chiara Amirante, de stichteres van „Nuovi Orizzonti“ (Nieuwe Horizonten) zal ook een mooie getuigenis afgeven op het jongerenfestival. (Zie ook de fax van 15 juni 2005). Ik ben zeker dat haar vreugde, die zo aanstekelijk werkt, een waar vreugdevuur in de harten zal ontsteken.

Liefste Gospa, wij hebben maar één leven.
Help ons alsjeblieft om het zo mooi mogelijk te maken!


Zuster Emmanuel

© 2005 Children of Medjugorje

P.S.1: Inwoners van Parijs! Er is een nieuw nummer voor het antwoordapparaat waarop de boodschap van de 25ste en ook het nieuws uit Medjugorje te horen zijn! Noteer dit nummer vlug, voor u het vergeet: 01 39 75 03 82
P.S.2:  De uren van de missen overal in Frankrijk kunt u nu telefonisch en online opvragen, op “Messesinfo”! Tel: 0 892 25 12 12, 24/24u bereikbaar. Of online: http://messesinfo.cef.fr
P.S.3: Een geschenk uit de hemel: Ars 2005! Velen kennen zuster Briege McKenna en haar charisma voor priesters. Van 25 september tot 1 oktober zullen priester Scallan en zuster Briege internationale geestelijke oefeningen voor priesters organiseren, in de pastorij van de pastoor van Ars. Nodig jullie priesters uit! En jullie priesters, kom in groten getale! De geestelijke oefeningen worden georganiseerd door de ICCRS, de gemeenschap van de Zaligsprekingen en de Organisatie Jean Marie Vianney.

Wie meer informatie wil kan die krijgen op het volgende adres:
Retraite ARS 2005
F-81170 Cordes sur Ciel
Frankrijk
E-mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
Website: http://www.retraite.ars2005.beatitudes.org     
P.S.4: De volgende nieuwsbrief zal op 15 augustus verstuurd worden.