Medjugorje

Maria Koningin van de Vrede

Nieuwsbrief van Zuster Emmanuel van 15 februari 2005

Beste kinderen van Medjugorje,

Lof zij Jezus en Maria!

Medjugorje ligt al een maand onder een wit sneeuwtapijt. De oudere bewoners hier beweren dat dat nog nooit gebeurd is, en het blijft maar sneeuwen, ook nu ik deze woorden aan het schrijven ben! Dat treft, net nu in de vasten, wanneer wij met de woorden van Psalm 51 bidden: «Was mij en ik zal witter dan sneeuw zijn»!

1. Op 15 januari is mijn grootmoeder langs moederszijde naar de Heer teruggekeerd. Ondanks haar hoge leeftijd – ze was 103 – is zij tot op het einde van haar leven goed bij zinnen geweest en had zij altijd een woord van dank of van bemoediging voor iedereen om haar heen. Voor zij die bang zijn om oud te worden zou ik hier willen vertellen over een ontwikkeling in haar geestelijk leven, een bemoedigende boodschap eigenlijk, iets wat gebeurde toen zij ‘nog maar’ 101 was.

Toen ik op een dag tussen twee evangelisatietochten door in Parijs was, had ik een goed gesprek met haar, zo van het soort dat je niet gemakkelijk vergeet. Zij nam mij in vertrouwen en vertelde mij dat ze zich over iets veel zorgen maakte: “Wel meisje, ik heb verdriet. Groot verdriet! Er ontbreekt iets in mijn relatie tot God en dat maakt me ongerust. Als ik jullie zie, allemaal, je mama, je broers, alle “kleine Maillards”, dan is het overduidelijk dat jullie graag bidden. Jullie vinden vreugde in het gebed, zelfs als jullie lang bidden. Wel, bij mij is dat niet zo, voor mij is bidden nooit een vreugde geweest! Ja, natuurlijk bid ik elke dag, de Rozenkrans en zo, en zelfs even voor het slapengaan, maar om eerlijk te zijn: ik ben blij als ik klaar ben met bidden! En ik voel al een tijdje dat dat niet normaal is. God is zo goed, zo groot, ik zou vreugde moeten vinden in het gebed tot Hem!”

Nu was ik zelf niet zo bezorgd over mijn grootmoeder want zij was voor ons altijd iemand met een liefhebbend hart geweest, altijd klaar om te luisteren, te troosten en te bemoedigen. Zij was, zonder het te beseffen, heel dicht bij God. Ik zei haar:
 – Weet je oma, het belangrijkste in het leven, dat is liefhebben, en dat doe jij! Maak je dus
geen zorgen! Maar ik ga voor jou bidden in Medjugorje, en wij zullen samen aan God vragen dat Hij jou die vreugde in het gebed zou openbaren; niet meer dan dat! In Medjugorje vraagt Maria ons om te ‘bidden tot het gebed een vreugde geworden is.’ Als zij dat vraagt, dan kunnen wij die genade vast en zeker ook krijgen! Eigenlijk moet je, net als een kind, vol vertrouwen aan God vragen wat je nodig hebt, dat werkt het best!
 – Wel meisje, dan doen wij het zo! Jij bidt daar en ik probeer om hier hetzelfde te doen, en wij blijven verenigd!
Zes maanden later ging ik weer bij haar op bezoek, en haar eerste woorden waren:
– Weet je nog, ons laatste gesprek? Wel meisje, het is gelukt!! Nu vind ik vreugde in het gebed!
Ze zag er een beetje verdwaasd uit, als een klein kind dat net een enorm, prachtig, alle verbeeldingskracht overstijgend cadeau gekregen heeft.
– Nu begrijp ik waarom de Heer mij zo lang hier op aarde heeft laten wachten. Stel je voor zeg! Ik heb 102 jaar moeten leven om deze genade te krijgen! Wel, ik heb er geen spijt van, het was het wachten meer dan waard!

Niet lang daarna werd ze overgebracht naar mijn Gemeenschap waar zij nog 18 maanden leefde. Iedereen kwam graag even bij haar langs. Want naast het bidden met het hart had God haar ook humor geschonken! Zij was helemaal niet bang meer om te sterven. “Ik spring zo in Gods armen”, zei ze aan mijn broer. Zij stierf glimlachend, vervuld van vrede.
Wat een mooie dingen kan God verrichten bij diegenen die door onze ‘sterke maatschappij te vlug als ‘nutteloos’ beschouwd worden! Die ‘nuttelozen’ zijn eigenlijk de sterksten onder ons, want hun geheime schoonheid zal een eeuwige tooi zijn voor de hele hemelse Kerk, terwijl deze wereld en zijn aardse rijkdommen van voorbijgaande aard zijn…

2. Wij kunnen het ons levendig voorstellen: op 13 februari moet het in de Hemel een groot feest geweest zijn voor de zalige Francesco en Jacinta van Fatima, die eindelijk hun lieve nicht mochten verwelkomen, Lucia Martos, de kleine herderin die in 1917 samen met hen de heilige Maagd gezien had in de Corva di Aria! Zij overleed in de Karmel van Coïmbra in Portugal, op 97-jarige leeftijd. (Let op de datum: de 13de, net als voor de 6 verschijningen!)

Er bestaan in de religieuze pers werken genoeg over de verschijningen van Onze Lieve Vrouw van de Rozenkrans aan de drie herdertjes van Fatima, van 13 mei tot en met 13 oktober 1917. En als ik bedenk dat onze jaarheilige (van de Kinderen van Medjugorje) net Onze Lieve Vrouw van Fatima is, dan kan ik niet anders dan glimlachen. Een mooie kans om die oproep van Maria in onze wereld te beleven en weer aan de orde te stellen. Die goddelijke interventie in Portugal in het midden van WO I is een van de belangrijkste gebeurtenissen van de 20e eeuw. Het is trouwens evenzeer een profetie die ook doorheen Medjugorje doorleeft en gerealiseerd wordt. « Op het einde zal mijn Onbevlekt Hart overwinnen ! » Wij kunnen die overwinning bespoedigen door ons toe te wijden aan het Onbevlekt Hart van Maria.
‘De dame’ had gezegd dat zij Francesco en Jacinta weldra in de Hemel zou opnemen, maar dat Lucia nog op aarde zou blijven, want, zo zei zij aan Lucia, “Jezus wil jou gebruiken om mij te laten kennen en te laten liefhebben. Hij wil in de wereld een devotie aan mijn Onbevlekt Hart doen ontstaan”. Wie zal, nu Lucia naar de Heer teruggekeerd is, die mooie taak op aarde voortzetten? Wij!! De Gospa heeft het ons in Medjugorje zo vaak gezegd: “Ik heb jullie nodig, zonder jullie kan ik de wereld niet helpen!”

De Toewijding is, net als alles wat de Hemel voorstelt aan de aardse kinderen, iets heel eenvoudigs en van een grote diepgang. Maria gaf haar JA-woord aan de Engel, werd vervuld van de Heilige Geest en heeft Jezus in haar schoot gedragen. Op dezelfde manier heeft het JA-woord van de drie herdertjes aan Maria en aan Gods plan met hun leven hen vervuld van het Vuur van de Heilige Geest en van Jezus. Zij waren nergens bang meer voor en waren tot alles bereid! Lucia vertelt wat gebeurde nadat zij elk afzonderlijk hun JA-woord gegeven hadden: “De Dame glimlachte, spreidde haar armen en uit haar handen kwamen stralen van Licht die ons raakten en ons vervulden”. En verder: “Dat licht, dat was God!”
De vrucht van de Toewijding van de drie kinderen van Fatima en later ook van hun hele natie, was de bescherming van Maria voor Portugal tijdens WO II, en ook haar bescherming tegen ketterij, twee zaken die zij beloofd had, “als jullie doen wat ik jullie vraag”. Hadden de andere naties maar hetzelfde gedaan!
Vandaag is het echter nog niet te laat, want Maria kan ons datzelfde Goddelijke Vuur geven, en om het te verkrijgen moeten wij haar alleen met ons hele hart, zonder enige terughoudendheid, zonder angst, ons JA-woord geven! Het volstaat om ons met lichaam en ziel aan haar aan te bieden, en doorheen haar aan Jezus. Als drie kinderen zo’n grote genade voor hun land hebben kunnen verkrijgen, hoeveel meer zouden wij nu dan niet voor onze wereld kunnen verkrijgen, als duizenden van haar “Lieve Kinderen” – en dat zijn wij! – zouden beslissen om de Gospa hun JA-woord te geven, in onze gezinnen en onze gebedsgroepen, in onze parochies en – voor God is niets onmogelijk – in onze regeringen?! Wie zich laat opleiden in de school van Medjugorje zet voort wat Maria in Fatima begonnen is, en zal zich inzetten voor de overwinning van haar Hart over het kwaad en de oorlog, de perversie en de dood, de vernietiging van onze planeet en heel het plan van Satan. Dat is het plan van Maria! Hebben wij dat niet dringend nodig?!

Ik hoorde dat de Spaanse bisschoppen besloten hebben om hun land toe te wijden aan het Onbevlekt Hart van Maria, in de “Basílica del Pilar” in Zaragoza op 21 en 22 mei. Dank u Heer! Moge Frankrijk hetzelfde doen en anderen het voorbeeld geven!

Ik zou jullie wat huiswerk willen geven voor de volgende fax van 15 maart: Lees het boek Esther. Dan zullen jullie de belangrijke boodschap over de H.Maagd die ik jullie dan zal meegeven begrijpen!

3. Opdat wij deze Vastentijd goed zouden beleven heeft Vicka een aantal heel eenvoudige regels meegegeven die ons helpen om tot de kern van de zaak te komen.

«De Gospa is blij als ze ziet dat wij de vastentijd met het hart beleven en niet uit verplichting. Wij kunnen zelf beslissen over de offers die wij brengen, als wij offers brengen met het hart dan zullen wij offers brengen met vreugde.
Het is belangrijk om meer te bidden, en dan vooral voor het kruis. Het is goed om elke dag de droevige mysteries te bidden voor het kruis, geknield (als dat kan) te kijken naar het kruis en te voelen hoezeer Jezus voor ons geleden heeft. Wij kunnen allemaal de Rozenkrans bidden ! En als dat voor ons nog moeilijk is, dan moeten wij om die genade vragen en blijk geven van goede wil.
Het beste offer dat wij kunnen brengen, dat is ons inspannen om vanbinnen te veranderen, om van leven te veranderen met onze blik op Jezus. Vraag hem : ‘Jezus, hoe kan ik je helpen ? Hoe zal ik mijn weg met jou gaan ?’
Minder loze woorden, en meer goede wil om te veranderen !
Tijdens de vasten bereiden wij ons voor op de vreugde en het licht van Pasen. Vandaag bouw ik mezelf vanbinnen op, meelopend met Jezus, zodat Hij op Paaszondag in mijn hart kan verrijzen ! »

Lieve Gospa, wie zou ons beter kunnen aanvaarden zoals wij zijn dan jij,
om ons een te maken met Jezus ?

Zuster Emmanuel                                                                                                               ( Vertaling: NvdW )


Copyright © 2014. All Rights Reserved.