Nieuwsbrief van Zuster Emmanuel.
Medjugorje, 13 oktober 2021
Zonnewonder in Fatima (13 oktober 1917)

Mijn dierbare vrienden, geprezen zijn Jezus en Maria,

1. Op 25 september 2021 ontving de zienster Marija de volgende boodschap:

“Lieve kinderen! Bid, getuig en verheug je met mij, want de Allerhoogste blijft mij naar jullie zenden om je te leiden op de weg van de heiligheid. Wees je ervan bewust, lieve kinderen, dat het leven kort is en dat de eeuwigheid op je wacht om God te verheerlijken met heel je wezen en met alle heiligen. Maak je geen zorgen, lieve kinderen, om aardse dingen, maar verlang naar de Hemel. De Hemel zal je doel zijn en er zal vreugde in je hart heersen. Ik ben met jullie en zegen jullie allemaal met mijn moederlijke zegen. Dank dat je aan mijn oproep gehoor hebt gegeven.

2.
Een prachtig cadeau voor Maria

De zienster Vicka zei eens tegen mij: “Weet je, zuster, wij houden zoveel van Jezus en Maria dat we hen altijd geschenken willen geven”.

Welnu, ik denk dat deze maand, die in het bijzonder is gewijd aan Onze Lieve Vrouw van de Rozenkrans, er een speciaal cadeau is gereserveerd voor de heilige Maagd. Dit is het verhaal van dat geschenk, en ik verheug me bij de gedachte dat het vele harten, onder de jongeren en de minder jongeren, zal raken. We bevinden ons in Medjugorje in het jaar 2018.

Een meisje van Canadese afkomst, een wiskunde-studente, doet haar uiterste best om oprecht de leerschool van Maria te volgen, samen met haar diepgelovige ouders en broers en zussen. Katarina is 20 jaar en ze hoopt te trouwen en een christelijk gezin te stichten. Ze is heel mooi, ze bezit een onopgesmukte schoonheid die de uitdrukking is van een eenvoudig en zuiver hart. Net als haar ouders wil zij voor geen goud de zondagsmis of het dagelijkse rozenkransgebed missen. Natuurlijk wordt zo een jong meisje opgemerkt, en jongens worden aangetrokken door haar schoonheid. Vaak vertelt zij 's avonds aan haar moeder over de gebeurtenissen van de dag. Moeder en dochter zijn erg op elkaar gesteld, en ze bespreken graag samen wat hen is opgevallen, zowel de leuke als de minder leuke dingen. Duidelijk is dat de moeder oprecht bezorgd is over de toekomst van haar dochter. Natuurlijk wenst ze het beste voor haar, en ze bidt vurig voor haar dochter. Heeft de heilige Maagd niet gezegd: “Bid veel voor de jongeren, want zij verkeren over heel de wereld in een zeer moeilijke situatie.” En de jongeren van Medjugorje zijn daar geen uitzondering op.

Katarina komt ‘s avonds vaak met een nieuw verhaal: “Mam, ik was uitgenodigd door een leuke jongen. Op de eerste dag glimlachten we naar elkaar. Op de tweede dag dronken we samen koffie. Op de derde dag aten we samen of gingen we naar de film. Alles leek goed te gaan, maar aan het eind van de avond wilde hij mij het bed inlokken… Hij wilde het bed. Dus, ik heb er van afgezien…

Voor Katarina herhaalt dit scenario zich meer dan eens, want de jongens benaderden haar graag. Steeds opnieuw wacht ze op de verrassing van de derde dag, om te zien wat er leeft in het hart van de jongen. Maar op een dag gaat voor Katarina op deze wijze de 3de dag voorbij… en de 4de… en zo verder tot de 7de . Echter, tijdens het avondeten op de 7de dag, is er weer die grote teleurstelling voor Katarina, want alweer... het bed. En ook deze jongen keert ze de rug toe. Bestaat er een jongen die anders is dan de andere jongens, vraagt ze zich af? Zal ze eindelijk de persoon vinden die het geloof met haar wil beleven en die haar waarden wil respecteren? Ze bidt en ze wanhoopt niet.

Op een ochtend in Canada hoort de moeder van Katarina om 5 uur Katarina’s wekker afgaan. Waarop ze aan Katarina vraagt: “Wat ga je doen op dit uur?” “Mam, mijn dagen zijn erg druk vanwege de universiteit, de studie en mijn werk. Ik moet tijd vinden voor mijn gebed voordat ik aan mijn dag begin, en alleen de eerste uren van de dag zijn daar geschikt voor.”
Op een zondag in Medjugorje, stelt haar zus haar voor om de Rozenkrans van Barmhartigheid te bidden bij het Blauwe Kruis. Daar aangekomen ziet Katarina een jongen en ze voelt in haar hart dat hij het voor haar is. Maar hij ziet haar in het geheel niet staan. De volgende dag, terwijl hij ergens op weg naar toe is, glimlacht deze jongen naar Katarina als hij haar pad kruist. Katarina denkt: “Hij is vast een pelgrim op doorreis, ik zal hem nooit meer zien.” Maar de volgende dag, niet ver van de Kerk, is hij er ook, en hij glimlacht naar Katarina en nodigt haar uit voor een kop koffie. Zij verwacht de episode van de derde dag, maar tegen alle verwachtingen in, gaan de dagen harmonieus voorbij en deze jongen, Mate (Mathieu) voert een ander soort gesprek met haar.
Er groeit sympathie tussen hen, waarop Mate aan Katarina vraagt: “Hoe kan het dat zo een mooie vrouw als jij alleen is? Katarina wacht vervolgens even voordat ze antwoordt, ze denkt even na en zegt dan: “Wil je echt weten waarom ik alleen ben?” “Ja, zeg het me”.
“Wel, het zit zo dat op een dag, toen ik nog heel jong was, ik God een belofte heb gedaan. Ik vroeg Hem om een katholieke man die echt gelovig zou zijn, en die zou weten hoe hij mij moest respecteren en liefhebben. En ik vertrouwde mijn maagdelijkheid aan God toe, tot aan het moment dat ik zou trouwen. Ik heb mijn belofte gehouden.” Mate is sprakeloos en er komen tranen in zijn ogen. Katarina ziet dat hij gegrepen is door een diepe emotie. Na een tijd van stilte vertelt Mate haar zijn eigen geheim: “Weet je, ook ik verlang hetzelfde als jij, ook ik heb God beloofd in kuisheid te leven tot het huwelijk.”

3. Dit is het geschenk voor Maria van deze maand oktober.
Een waar gebeurd verhaal. Een verhaal dat haar Onbevlekt Hart zal doen opspringen van vreugde.

Vandaag de dag zijn Katarina en Mate getrouwd en ze hebben al twee kleine jongens. Ze vormen een prachtig christelijk gezin. Ze houden echt van elkaar. Zoals bij jonge echtparen, is het leven niet altijd gemakkelijk, maar zij bidden elke dag samen de Rozenkrans; zij hebben hun gezin niet gesticht op het drijfzand van vluchtige hartstochten, maar op het waarachtige fundament Christus. Katarina is trouw aan haar belofte gebleven, waarbij ze vertrouwde op God en Zijn liefdesplan voor haar. In de pijnlijke uren van eenzaamheid en bekoringen, in de opeenvolging van teleurstellingen, wist zij het uur af te wachten waarop God haar zou bezoeken. Dit heeft haar gered.

Dat dit indrukwekkend getuigenis de harten van velen moge raken, want de Schepper heeft een vredesplan voor elk van Zijn kinderen. Op Hem vertrouwen en zich overgeven aan Zijn Voorzienigheid is altijd een bron van grote vrede. Het grootste geluk voor een mens is Zijn plan te realiseren. En met Hem is het nooit te laat. Zoveel lijden en drama’s zouden vermeden kunnen worden als onze levenskeuzen gebaseerd zouden zijn op dagelijks gebed en vertrouwen, en niet op een commitment met de atheïstische wereld die zo gemakkelijk Gods geboden met voeten treedt. Minder echtscheidingen, minder tranen, minder zelfmoorden... Trouw zijn aan de voorschriften van het Evangelie en aan Gods Barmhartigheid plaatst ons onder Gods zegen, waar wij meer dan ooit nood aan hebben.
Toen ze op een dag zag hoe sommige van haar kinderen weigerde om Christus te volgen, uitte Onze Lieve Vrouw haar bezorgdheid als volgt: “Mijn kinderen, denken jullie dat jullie het zonder Gods zegen kunnen stellen?”
Moge in deze onrustige dagen van de grote afval Gods zegen rusten op ieder van ons en een overvloed van vrede in onze harten stromen, waarnaar wij zo verlangen.

4. Verlaat ons niet.

Ja, wij verheugen ons met Maria, en wij danken de Allerhoogste dat zij NOGSTEEDS bij ons mag zijn. Dit “nog” is veelbetekenend in haar laatste boodschap. We moeten nu de band met onze Moeder goed in stand houden door middel van de Rozenkrans, gebeden met het hart. Volgens de zienster Vicka was het oorspronkelijk niet de bedoeling dat de heilige Maagd zo lang zou blijven. Maar veel van haar kinderen hebben haar onderweg in de steek gelaten, na een tijd lang haar boodschappen met enthousiasme te hebben beleefd. Als we volhouden, als we haar smeken, wie weet of ze dan bij ons zal kunnen blijven tot de Nieuwe Tijd die ze heeft aangekondigd.

Tijdens de 40 jaar van de verschijningen heeft Maria duizenden kleine lichtjes geschapen over de hele wereld, kleine gebedsgroepen, en dit zijn de “Apostelen van de Laatste Tijden” waarover de heilige Louis Marie de Montfort spreekt. Deze kleine gebedsgroepjes, trouw en vurig, strijden tegen alle verwachtingen in, met de Rozenkrans in de hand, en te midden van een wereld die Maria zonder aarzeling als “verloren” duidt. Wij moeten de boodschappen van de afgelopen twee jaar lezen, waarin zij haar plan voor ons uiteenzet, dat ook dat van de Goddelijke Vader is, en dat geheel ingaat tegen het plan van “Satan, die ieder van ons wil vernietigen, alsook de planeet waarop wij leven”. De strijd is duidelijk. “Het is tijd” zegt Maria tegen ons. Ja, het is tijd om onze kant te kiezen, en bij wie we willen horen. Ik ben ervan overtuigd dat wij allen aan de zijde van onze Moeder willen vechten, verzekerd van de eindoverwinning en bereid om alles te doen uit liefde voor haar.

5. Vergeet vooral niet de Rozenkrans in uw strijd

De kracht van de Rozenkrans ligt vooral in het beschouwen van Jezus en Maria. Elke stap van hun leven wordt geactualiseerd in ons eigen leven. Alles wordt echt. Wij gaan met hen de stal van Bethlehem binnen of de tempel in Jeruzalem, wij wandelen met hen op de wegen van Galilea, wij lijden met hen tussen de schreeuwende menigte binnen de muren van het paleis van Pilatus, wij juichen met Maria Magdalena vanwege Jezus Die de dood heeft overwonnen...

Als wij zo met hen op weggaan, dan nemen wij de genaden in ons op die in elk van de mysteriën besloten ligt. Als kinderen die gefascineerd zijn door wat zij zien, worden wij omgevormd door de stralen van Licht die van het Evangelie uitgaan. Voor zoveel schoonheid slaat de Boze op de vlucht, omdat hij het Licht niet kan verdragen.

De Rozenkrans is dus een eenvoudige manier om van hem af te komen. “Lieve kinderen, houd de Rozenkrans in jullie hand als een teken ten opzichte van Satan, dat jullie bij mij toebehoren," zegt Maria tegen ons.

6. Fatima, 13 oktober 1917.

Een buitengewoon bijzondere dag. 70.000 mensen hadden zich verzameld bij de Cova da Iria, waar de Vrouwe beloofd had aan de drie herdertjes, dat Ze zou verschijnen. Het regende pijpenstelen totdat Lucia aan de menigte vroeg om de paraplu’s te sluiten. En vervolgens stopte de regen onmiddellijk. Iedereen bad de Rozenkrans. Toen verscheen Maria boven de eikenboom zoals bij de vorige verschijningen, waarbij haar gestalte nog meer oplichtte dan de keren ervoor. Lucia vroeg toen: “Wie ben je en wat wil je van me? En de heilige Maagd antwoordde dat zij “Onze-Lieve-Vrouw-van-de-Rozenkrans” was, en dat zij verlangde dat er ter ere van haar op deze plaats een kapel zou worden gebouwd. Zij raadde de mensen aan om voortdurend de Rozenkrans te bidden en ze eindigde met de woorden: “Iedereen moet zich bekeren, vergeving vragen voor zijn zonden en Onze Lieve Heer geen kwaad meer doen”. Na deze woorden opende zij haar handen die op de zon werden weerkaatst. Op dat moment, terwijl Lucia uitriep: “Kijk naar de zon”, gebeurde het wonder.

Lucia vertelde: "Onverwacht en onverklaarbaar was de hele menigte in staat om rechtstreeks naar de zon te kijken, zonder het risico te lopen om hun ogen te verbranden of op enigerlei wijze hinder te ondervinden. Vóór dit grote wonder, dat alle natuurwetten wist te tarten, was er een grote stilte. Maar plotseling begon het hemellichaam te trillen met schokkende bewegingen. Toen draaide het rond met een duizelingwekkende snelheid en verspreidde lichtstralen in alle kleuren van de regenboog. Het leek de aarde te naderen met snelle draaiende, zigzaggende bewegingen, zozeer zelfs dat de menigte begon te schreeuwen. Iedereen viel op de knieën, smekend naar de Hemel. Sommigen vielen flauw. Na een tijd hield alles op en keerde de zon terug naar haar normale, natuurlijke plaats. Binnen enkele minuten waren de door de regen gedrenkte kleren van de toeschouwers helemaal droog.

De oma van een Portugese vriendin van mij is daar aanwezig geweest en zij vertelde het allemaal. “Mensen dachten dat het het einde van de wereld was en schreeuwden van angst. Maar zij die baden, wisten kalm te blijven.."

Lieve Gospa, net als Katarina bevestigen wij ons volledige vertrouwen in Gods plannen voor ons, uw kinderen.
Wij smeken u nederig om ons de weg te blijven tonen.
Wees geduldig, laat ons vooral niet in de steek, jij bent onze veilige GPS.

 

 

Zr. Emmanuel Maillard
Gemeenschap van de Zaligsprekingen